Bijna vaste bezoekster van het ziekenhuis...onderzoeken komen me de strot uit

Het begon allemaal met de psoriatische artritis. Ik moest wat bijkomende zaken in orde brengen voor de nieuwe medicatie. Eentje waar mijn haar niet meer van gaat uitvallen maar dat wel mijn immuunsysteem zwaar gaat onderdrukken maar dat zijn zorgen voor later.

Ik moest dus polsen laten checken, carpaal tunnelsyndroom. Infiltraties. Soit, we zien wel dat die doen en als dat niet zo positief uitdraait, dan zetten we de volgende stap. No big deal denk ik dan...

Maar ik heb dus ook sinds een tijdje een gezwel / verdikking in de hals. Hhhhmmmm..iets dat de reumatologe niet echt kon plaatsen en/of vertrouwde. Echo dus. Van die uitleg snap ik niks buiten dat het op mijn schildklier zit. Huisarts wil er geen grote uitspraken over doen en bij de echo spraken ze van endocrinoloog een bezoekje te brengen. OK, you got me nervous.

Reumatologe haar kantoor gemailed, telefoontje terug met de mededeling dat ik moest bellen naar volgende nummer om een afspraak te maken bij de endocrinoloog in het ziekenhuis in Lier. Zo gezegd zo gedaan. "18 december mevrouw", klonk het aan de andere kant van de lijn. Slik. Best wel lang. Ik die vraag of het sneller kan want ik maak me toch ongerust over enkele uitspraken van mijn huisarts en de echo madam dokteres. "Goh madam, we zitten vol maar vraag eens aan je dokter of het dringend is, dan kunnen we het nog wel verzetten". OK, dat was buiten het niet bereikbaar zijn op vrijdag van het kantoor van mijn reumatologe. Dus wederom een mailtje met de vraag of het vroeger moet en dat ik toch wel wat bang ben en graag meer zou weten over wat het is. Niks...

We zijn dus nu zondagmiddag en ik heb mij al onnozel gepiekerd (niet altijd hoor, dat laat ik niet toe) en maandag lijkt me ver. Dinsdag afspraak reumatologe om de nieuwe medicatie voor te schrijven. Het is rot, het is kl*te zelfs want ik wil het K-woord niet door mijn gedachten laten dwarrelen maar soms is het er toch. Tegen beter weten in ook al Dr Google geraadpleegd en dat kon me enigszins geruststellen want het is een zeldzaamheid...

Dus ga ik maar weer terug in stap voor stap modus en nemen we dit er ook nog maar eens bij. Soms vraag ik me wel af hoe het zou voelen om eens niks al te pijnlijk te hebben. Een omgeslagen voet ofzo. Lijkt me heerlijk, om eens niet chronisch pijnpatiënte te zijn. Maar ik vrees dat dat niet mijn lot is. En aangezien je niet aan je lot onderuit kan, zal ik het maar omarmen en er mee verder oud worden.

Zolang het me de kans geeft om te groeien, te leren, te onderwijzen en een pad uit te stippelen om ergens iets miniscuuls klein te betekenen, zal ik al gelukkig zijn.