Chronisch ziek zijn. Wat doet dit met je op mentaal en fysiek vlak?

Gisteren heb ik een podcast bekeken van de Alfavrouwen. Ik volg hen op afstand wat en ik lees bij heel veel vrouwen dat ze er voor hun business veel aan hebben. Probleem is dat ik dat financieel absoluut nog niet aan kan. Enerzijds heeft corona me wel weer de dingen anders laten uitproberen en doen nadenken van hoe en wat. Want ja, er gaat niemand starten in een praktijk als je niet weet of ze goed werk levert én midden in een pandemie. Dus ja, herbekijken van aanpak (net als zo veel anderen, I know). Maar we driften. Ik heb het dus over Jessica en Amy. Vooral Amy is een geweldige businesscoach naar wat ik hoor en lees. En nu gaven ze een podcast over chronisch ziek zijn en wat dat voor hun betekent. Dat is ook iets wat zij zeker aangeven. Het is hun beleving hierrond en deze is voor iedereen anders. Dat vind ik een zeer belangrijke opmerking want je kan nooit veralgemenen. Iedereen heeft zijn / haar eigen verhaal te vertellen.

Ik heb er wel wat uitgehaald maar het heeft me vooral doen nadenken. Ik heb heel lang mijn oedeem geen onderdeel van mezelf laten zijn. Ik heb dat genegeerd, ik heb dat weggestoken, ... ik leefde aan 200 km/u terwijl mijn lichaam afstevende op een total crash. Die is er gekomen want dat is één ding waar ik heilig van overtuigd ben. Je lichaam eist zijn rust wel op hoor. En dan crash je. En hard want tegen 200 km/u tegen die muur. Komt aan. Dus wanneer zij zeggen dat ze niet hun ziekte zijn, ben ik deels mee want je mag niet in een hoekje kruipen en stoppen met je leven te leiden. Maar ik ben er van overtuigd dat je naar je lichaam moet blijven luisteren.

En dat is wat ik nu probeer. Het negeren van de dikke benen, de vermoeidheid, de pijnen, etc is niet goed. Je moet luisteren en rust nemen wanneer nodig. Respect voor je geest én je lichaam is in mijn ogen cruciaal voor het leven dat je leiden kan. Heb je dat niet, kan je niet ten volle leven want je laat je afremmen, terwijl rust inlassen, een boost kan geven aan productiviteit.

Er werd ook gezegd dat je niet moet laten zien wat je hebt. Ik ben er sinds gisteren immens van overtuigd dat dit in mijn geval net wel nodig is. Hoe ongeloofwaardig ben ik als ik tegen iedereen zeg dat je je beperkingen moet omarmen en dat je moet laten zien wie je bent, als ik zelf mijn steunkousen en mijn oedeembenen niet ga laten zien. Als je je beperkingen wil aanvaarden, moet je dan niet juist tonen wat er is ipv te verstoppen. Want dan ga je voor jezelf ook verstoppertje blijven spelen.

Hier ga ik dan ook mee aan de slag. Dit gaat een persoonlijke groei zijn want hey, ik ben ook maar een mens met onzekerheden, angsten, neiging tot ten allen tijde aanvaardt te willen worden,...Dus ik ga vanaf volgende week proberen om mezelf meer in beeld te brengen, op foto, misschien zelfs eens een live (oh man, bye bye comfort zone).

Ook spraken de twee Alfavrouwen-dames over de silver linings en daar ga ik me dit weekend wat in verdiepen. Net zoals ik mezelf een kado ga doen en een abonnement ga nemen op de virtual classes van @thefittestyou en ineens een trui ga bestellen want het is een dame die me al meer dan een jaar inspireert maar om de één of andere bizarre reden blijf ik mijn eigen muur zijn en doe ik niet wat ik wil doen.

Dus, december gaat voor mij een maand zijn om 2020 af te sluiten én ineens mijn persoonlijke groei ten volle in te zetten want uitstellen en excuses zoeken, dat werkt niet. Dat besef ik maar al te goed tegenwoordig.

Komende week meer geblog want dit is een onderwerp waar ik enorm veel over kan schrijven maar ik wil dat spreiden omdat dit emotioneel toch ook graven en verwerken is voor mij.

Safe weekend and have fun!