De dieetculturen en hoe fucked up het allemaal kan zijn

Het zit me hoog, de frustratie. Door mijn lymfoedeem, door vanalle toestanden die ne mens in zijn leven tegen komt, ben ik te dik geworden. Weeral, nog maar eens, jojo-effect - hier zo!!!

Jaren geleden, pre kids, pre huwelijk, pre volwassenenleven (what an excuse) was ik ook te zwaar. Even in een sidenote, te zwaar omdat ik me zeer slecht in mijn vel voelde en ik eigenlijk mezelf niet in de spiegel kon aankijken. NIET omdat mijn omgeving me dat zei. Op dat moment woonde ik in hotel mama (oh wat was het daar zalig vertoeven) en besloot ik op een dag dat het genoeg was. Ik wou mezelf terug graag zien en ben een jaar intensief gaan oefenen - dagelijks 1u minstens 30 km fietsen en daarna gingen we nog een uurke op de crosstrainer doorgaan. Ook de voeding pakte ik aan. Ik ging gezond eten, stopte met vlees eten (weet niet of dat effect had maar het was gewoon lekker, dat veggie eten) en ik viel af. 30 kg in totaal, gemakkelijk. Ik straalde, jaren aan een stuk was de wereld mijn speelplaats en ik genoot er van want ik voelde me goed, voelde me gezond, leefde naar de waarden en normen die ik belangrijk vond en ik stond mentaal zeer sterk want ik wist dat ik gezien mocht worden.

En ik deed dit voor mezelf, de wereld kon me gestolen worden, echt waar. Ik heb de eerste 30 jaar van mijn leven me zelden bezig gehouden met wat de rest van mij dacht. Ik vond het belangrijk dat mijn familie me graag zag, dat ik ze met respect behandelde. Ik vond het belangrijk dat mijn vrienden me graag zagen en dat we fijne dingen konden samen doen en dat ze wisten dat ik dag en nacht voor hen klaar stond. Ideaalbeelden, nope, dat was niet voor mij.

En dan vliegen we oh pakweg 20 jaar verder en dan zit ik hier, achter mijn computer, mijn frustratie weg te schrijven. Want die 30 kg die ik kwijt was, die heeft vriendjes gevonden en die zijn gezellig aan mij komen plakken doorheen de jaren. Stillekesaan en geniepig maar soms ook niet zo geniepig. Ik heb me laten gaan, ik heb me laten doen, ik heb over me laten lopen, me laten vertellen hoe het moest,....

En dat is allemaal zever in pakskes als ik nu eerlijk ben. De enigste die controle heeft over mijn leven, dat ben ik. Niet de rest. Nope. Teleurstelling Wilssens. Je kan het niet meer op de rest van de wereld steken maar neem je verantwoordelijkheid op. OK, ik ben niet meer zo energiek, ik heb 3 geweldige kids die mijn energie opslurpen (maar me ook energie met tonnen geven hoor) én ik ben ondertussen wel wat zieker. Maar ook daar mag ik het niet op steken want het is niet mijn lymfoedeem, niet mijn schildkliergezwel, niet mijn artritis die die snoep in mijn mond steken.

DAT lieve mensen, ben ik zelf.

Dus ben ik al een paar jaren dwalend op zoek. In eerste instantie gelovend dat anderen mij dan maar moesten helpen (ah ja, want het was de rest die me mijn overgewicht had bezorgd...of zoiets). Ik heb al vanalles geprobeerd, in verhaaltjes geloofd, veel geld uitgegeven aan Herbalife, ik werd de hemel beloofd maar moest zelf wel eerst per maand veel te veel geld uitgeven, mensen in 't zak zetten en vriendschappen opgeven,..

Tot op het punt waar ik nu uit frustratie dit zit te schrijven. Ik volg al een tijdje een paar dames die oa intuïtief eten promoten, goed voelen in je vel, content zijn met wie je bent en hoe je er uit ziet. En ik kon mezelf daar in vinden, behalve dat content zijn met wie ik ben wat jezus, ik walgde van mezelf. En dan kwam intermittent fasting en matcha. Ik geloofde er heilig in dat dit het was voor mij en het ging goed. De kilo's gingen er vlotjes af. De persoon waardoor ik dit ben beginnen doen, heeft een zeer uitgesproken mening over alles en dat is op zich goed. Maar meer en meer bekroop me het "sekte" gevoel want als je het niet met hem eens was, werd hij lastig en was je niet meer zo OK. Hij ging ook een dame door het slijk halen, eentje die ik ook volg, omdat ze een uitspraak deed waar hij niet mee eens was. Nu, ik vond het ook kort door de bocht maar hou het deftig (vind ik dan).

En het gaat verder en blijft verder gaan. Ik ga hier niet verder op in want ik voel de weerstand al in me opborrelen maar het heeft me alles doen overdenken.

Het is echt niet de rest van de wereld die er voor gezorgd heeft dat ik weer veel te veel weeg, het ben ik. Het is niet IF dat er voor zorgt dat ik kilo's kwijt raak, dat ben ik. Ik omdat ik het karakter heb om overal af te blijven en om gezond te eten. Ik ben op een punt gekomen dat ik moe ben geworden van al die sociale invloed over wat ik wel en niet mag eten, drinken, denken, doen,...Ik wil terug zelf denken, doen, voelen, eten, drinken,...

Dit neerschrijven zorgt al voor een ontlading. Ik voel gewoon den bullshit van mijn schouders afgelijden en wat doet dat goed.

Dus ik ga op zoek naar dat wat voor mij werkt en ik blijf er over schrijven en delen wat voor mij fijn is. Het intuïtief eten is dus nog niet zo gek en ik ga me verdiepen want ik weet dat IK degene ben die het voor mezelf moet doen en als ik me terug on top of the world wil voelen, zal ik het zelf moeten doen. Voor mezelf en voor mijn kinderen ga ik de komende weken proberen de invloed van de social media op mijn zelfbeeld af te blokken en ga ik terugkeren naar mijn innerlijke ik.

Ik ben benieuwd want momenteel is mijn innerlijke ik redelijk fucked up en ziet mijn innerlijke ik mij niet zo graag. En dat, dat ga ik dus aanpakken.

Stay tuned...