De realiteit vroeg even voor stilstand

Het is al héél lang héél stil geweest hier. Bewust? Neen, absoluut niet. Ik had gewoon even een adempauze nodig. Niet om mezelf opnieuw uit te vinden of wat dan ook, neen, om even de slap in my face boven te komen.

Ik ben bij verschillende specialisten in behandeling voor verschillende zaken. Ik dacht dat het allemaal los van elkaar stond maar niks is minder waar.

Al enkele jaren heb ik last aan mijn polsen. Vlees snijden voor de kinderen vroeger was een hel. Eentje ging, twee begon al pijnlijk te worden en het derde stuk vlees was er eigenlijk al te veel aan. En dan moest ik nog aan dat van mij beginnen. Ik heb dit wel eens hier en daar laten vallen maar niemand reageerde daar echt op. Dus ik dacht dat het allemaal niet zo erg was en ik negeerde het eigenlijk allemaal wat. Ook heb ik heel dikwijls een slapend hand (of twee). Dat kan ten alle tijde voorvallen. 's Nachts kan ik er van wakker worden, overdag terwijl ik aan het typen ben. Maar ook aan mijn enkels heb ik dat. Mijn ouders alleen met de auto gaan bezoeken, is onmogelijk. Ze wonen een 55 km van ons maar tegen dat ik 10km heb gereden, beginnen mijn voeten te tintelen en nog wat verder is minstens één voet gevoelloos en weet hij niet meer wat hij moet doen. Levensgevaarlijk dus.

Aangezien ik voor een aantal zaken dan toch in het ziekenhuis in en uit moest lopen, heb ik dit vermeld aan één van de specialisten. Die stuurde me onmiddellijk door naar de neuroloog. Na wat testen viel het carpaal tunnelsyndroom verdict. Maar nogal in ernstige vorm. Dus direct infiltraties (mensenlief dat viel tegen, zo pijnlijk) maar die deden niks. Opnieuw naar de neuroloog, opnieuw testen....en de mens viel bijna van zijn stoel. Niks te zien van carpaal tunnelsyndroom. Zijn enigste verklaring is dus dat mijn lymfoedeem bij tijden zo een druk zet op mijn polsen en enkels, dat er vernauwingen tijdelijk optreden, waardoor ik de symptomen van ernstig carpaal tunnelsyndroom heb. Nadeel is dat er dus niks aan te doen is en ik moet leren leven met deze beperkingen. Wat toch wel een hele stempel zet op mijn toekomst.

Dit was dus best wel pittig. De kers op de taart is dat de punctie van het schildkliergezwel niks heeft opgeleverd en ik dus in maart op de operatietafel moet. Ze gaan een stuk schildklier, en hopelijk heel het gezwel, wegnemen en onmiddellijk checken onder de microscoop. Goedaardig, dan stopt het daar. Kwaadaardig, dan halen ze de hele schildklier en achterste gezwel er ook uit en dan weet ik natuurlijk nu niet hoe het verder zal moeten verlopen.

De onzekerheid zorgt er voor dat mijn mentale stabiliteit dus even niet zo stabiel is en ik het best wel moeilijk heb soms om gewoon verder te doen. Soms wil ik ook niet meer gewoon verder doen. Het gezwel geeft een constante keelpijn, druk, moeilijkheden om rustig te ademen soms. Bah.

Ik ben soms wel enorm jaloers op de mensen rond mij die hun leventje verder zien gaan en gewoon verder doen. Heel soms komt het wat als monster piepen en dan voel in een immense triestheid opborrelen. Wat als het niet OK is en we er te laat bij zijn. Moeten mijn kinderen dan verder zonder mij. Ik ben er van overtuigd dat hen dit gaat lukken want de papa is een supervent maar IK zou ze missen. IK wil niet dat het hier stopt, ook al is de toekomst bumby en rough want ja, de polsen en voeten tintelen maar verder.

Maar dan herpak ik mij en dwing mezelf positief te denken. Het komt wel goed. Ze halen die 2.3cm uit mijn keel en ik kan weer rustig ademhalen. Ik ga mijn kinderen groot zien worden, verliefd worden, feestjes bouwen, vrienden maken, toekomsten uitbouwen. No way dat ze mij dat gaan afpakken. Want ik zal elke stap ze nemen, naast hen staan. Met raad en daad en soms nen "I told you so".

Maar dus, de website is even op de achtergrond geraakt. Ik doe mijn best om er volgende week in te vliegen en er mijn ding van te maken. Ik wil mijn pad zien en uitbouwen.

Maar nu, nu ga ik slapen en dromen van mooiere dagen en dankbaar voor elke dag die er is.