Mijn eeuwige levensvraag. Is het dit? Is dit nu de professionele toekomst die ik voor mezelf zie?

Jarenlang ben ik opvoedster A1 geweest. Echt kei maar dan ook keigraag mijn job gedaan. Van zodra ik de doelgroep gevonden had. Dat was nen belangrijke hoor. Die eerste maanden in de bijzondere jeugdzorg waren een eye opener, sowieso, maar zeker en vast ook een realiteitscheck.

Ik ben altijd zeer veilig opgegroeid. Ik heb ouders die me dolgraag zagen (en nog steeds héél graag zien) en ik heb hen ook altijd héél graag gezien en met het ouder worden, zie ik ze nog liever. WANT...ze hebben fouten gemaakt. Jep. Ik ook als mama. Dus laat je de dingen wat makkelijker achter je.

Mijn papa is van het principe "wie z'n gat brandt, moet op de blaren zitten". En ik heb op serieuze blaren gezeten hoor. Pfiew, ik voel ze nog soms. Maar als het echt nodig was, waren ze er wel met raad en daad en onnoemelijk veel liefde en steun. Dus ik dacht dat ik dat ook even kon overbrengen in de bijzondere jeugdzorg. Die jongens en meisjes laten voelen dat liefde alles overbrugt en verzacht. Dat was buiten die jongeren gerekend die al best een hele lange waslijst van miserie op hun naam hadden staan.

Dus dat was het niet voor mij. Nog steeds enorm veel respect voor zij die het wel konden maar ik was te naïef. Maar ik voelde dat er meer was. Er was iets voor mij dat wel mijn dada was. Dus ik ging op zoek en het eindigde in een sollicitatiegesprek waar ik, als midden twintiger ondertussen (jaja, ik mocht een sabbatjaar of twee, drie nemen van de mamsie en papsie - ikke dus de tourvan in en Europa gaan bestormen met mijn punkrockbands) voor een hele commissie van deskundigen in de gehandicaptenzorg, terecht kwam.

Eigenlijk wist ik maar bitter weinig over de sector want ik had me er nooit in verdiept. Was er ook van overtuigd dat ik daar nooit in terecht ging komen want daar had ik niks te vinden. Was ik eens dik mis. Die hele commissie zag unaniem blijkbaar héél veel in mij en daar ben ik ze nog altijd dankbaar voor. Ik kreeg de job bij de volwassenen en ik was vertrokken. 15 jaar heb ik in de gehandicaptensector gewerkt. Ik heb daar enorm veel leren relativeren op alle vlakken, ik heb daar leren liefhebben, ik heb daar respect leren hebben en dankbaarheid voor het leven.

Maar dan ging het licht uit. Ik was mezelf voorbij gelopen. En hard. Want ik was zo dankbaar voor alles rond mij, dat ik mezelf was vergeten. Ondertussen getrouwd, 3 keer mama geworden, mijn lymfoedeem was er en ging echt niet weg gaan en voor iedereen alles proberen goed te doen en me in 10 000 bochten gewrongen om dat goede voor iedereen te behouden. Maar ik vergat de belangrijkste persoon in het verhaal en dat was mezelf. Ik was op. Ik heb lange tijd mijn toenmalige werkgever en collega's de schuld gegeven want dat was gemakkelijk. Jarenlang eigenlijk wou ik niks anders horen dan dat het hun fout was en dat zij enkel met zichzelf bezig waren en als ik eens iets moest vertellen, ze hun rug naar me keerden. Dat is misschien ook wel zo geweest maar ik mag niet de schuld op een ander steken. Ik moet naar mezelf kijken want IK was MIJ vergeten.

Mijn clownsmasker noem ik het. Dat zette ik op en ik ging. Ik vergat dat het mama zijn best wel wat energie slokte (want ik kende het niet, ik moest alles leren), het vrouw zijn want je wil naar je man luisteren als hij thuis komt,...maar ik vroeg niemand bewust om eens naar mij te luisteren. Neen, ik wuifde alles altijd weg en lachte. Het ging allemaal wel met mij hoor, tuurlijk dat. Hier een grapje, daar een lach en iedereen was er van overtuigd. Niemand ging ook dieper graven omdat ik héél overtuigend was met mijn clownsmasker en de fake lach.

Lang heb ik rondgedoold. Niet wetende wat er met mij aan de hand was. Nu weet ik beter. Ik was op. Mijn licht was volledig uit. En ik heb me proberen vastklampen aan kleine dingen terwijl ik misschien beter alles even los had gelaten. Ik had er misschien sneller door geweest. Maar met misschien koop je geen waarheid dus ja, laten we dat dan maar alvast volledig los.

Nu zit ik op een gezondheidspunt waar het allemaal niet zo goed lukt en waar er precies maar meer en meer naar boven lijkt te komen. Carpaal tunnelsyndroom aan beide polsen en enkels (die laatste sowieso niet aan te opereren door mijn oedeem), MRI van de nek, de psoriatische artritis, het lymfoedeem, onverklaarbare constante vermoeidheid en een ongedefinieerd gezwel op mijn schildklier. Ik heb zo'n vermoeden dat mijn lymfoedeem aan de basis ligt van dit alles maar het zal nog niet simpel zijn om de dokters hier van te overtuigen (laat staan dat ze er al oren naar gaan hebben).

Maar het heeft wel één groot positief ding tot gevolg. Ik ben rustig beginnen uittesten en kijken waar ik gelukkig van kan worden. Want dat geluk gevoel is ondertussen ook ver weg. Lang geleden dat ik nog eens gewoon simpelweg gelukkig ben geweest (bam, confessions).

Maar ik heb met voeding wel een richting gevonden. Hoe ik het juist allemaal ga aanpakken, wat ik ga moeten doen, wat ik ga willen doen,... dat weet ik nog niet maar het gaat wel zeker zijn dat ik zelf (en daardoor misschien anderen) op een positieve manier met eten wil omgaan en dat ik niet een diëtistenvingertje ga hanteren en anderen ga zeggen waar ze gelukkig van gaan worden want bbbrrrrr daar krijg ik de kriebels van. Ik wil een manier uitdokteren dat ik luister naar wat mensen nodig heb en dat ik dan zo op weg ga en help te ondersteunen maar de mensen zullen zelf aangeven welke richting ze uit willen. Zelf ben ik grote intermittent fasting en matcha fan maar dat is niet een levenswijze die voor iedereen OK is dus moeten we uitzoeken waar iedereen individueel zich goed bij kan voelen.

Hoe ga je dit dan

aanpakken Wilssens? Goh, dat weet ik niet. Ik ga nu vooral veel op instagram posten en zien waar mensen warm van worden. Gezonde voeding zonder gedoe. Dat wil ik. Want iedereen houdt wel van een hapje en een drankje maar om nu te zeggen "go for it whenever"...nnnneeeeuuuuuuu gaan we niet doen. Je lichaam rust gunnen, dat gaan we doen. Met de juiste ingesteldheid want je hebt maar één leven hé dus je moet er zelf het fijnste leven van maken dat je kan.

En verdoeme, daar moet je dan bijna 45 jaar voor geworden zijn.

Zondag post ik trouwens mijn maand-meet-gegevens. Eens kijken wat mijn lichaam doorheen de maanden me gaat vertellen.

En nu bed in want zelfzorg is voor mij zeker gaan slapen als je moe bent en dat niet negeren.