Zondagavondeuforie

Zondagavond...hét moment in ons gezin om de weekmenu en het boodschappenlijstje op te maken. Het lijkt niet veel maar het is een geschenk uit de hemel. Geen gepieker meer in de winkel, veel kortere winkeltijden (in coronatijden een extra geschenk), geen bomvolle winkelwagen met dingen die je eigenlijk niet nodig hebt en niks wat je wel nodig hebt. Dit heeft dan als gevolg dat je de dag nadien opnieuw naar de winkel mag want je hebt wel voor één dag eten maar voor de rest van de week eigenlijk niks.

De laatste weken echter, was ik uit mijn goede doen. Halve, geen boodschappenlijstjes met als gevolg veel meer frustraties van mijnentwege en nog meer gesakker van ondergetekende omdat ze dan veel meer naar de winkel terug moest. En ik hou niet van winkelen, zeker nu niet. Hoogrisicopatiënte, hater van winkels, hater van corona...Nope, winkelen is niet mijn dada. Nooit geweest en zal het ook nooit worden. Alhoewel ik vermoed dat ik na corona wel even met een glimlach zal kunnen rondlopen in de winkels. Maar daar zal dan mijn hopelijk -20kg ofzo meer mee te maken hebben.

Want we zijn nog volop met intermittent fasting bezig, gecombineerd met het zalige matchapolitan lifestyle way of life. Echt, het is een fantastisch iets. Waar ik vroeger minstens één week per maand als een opgeblazen luchtballon rondliep, gefrustreerd door mijn vreetbuien, hormonenfluctuaties waardoor telkens weer CPeX door mijn hoofd galmde met "vinde gij mijn gat niet te dik in deze rok" en wat nog van maandstondengerelateerde bullshit er allemaal doorheen ons huis raasde...daar ben ik nu een pak rustiger. Toegegeven, ik ben een vrouw met moodswings en zeker nu dat de gezondheidstoestand weer wat dieper de kelder in is gaan wonen. Het kan op mijn systeem werken MAAR de opgeblazen luchtballon van weleer is niet meer, de vreetbuien zijn compleet weg alsook de hormonen-uit-balans zever. Ik ben zelfs bijna in balans te noemen. HOORAY!!

Er zijn nog wel wat frustraties in mijn leven die buiten mijn leven ontstaan (lees: social media gedoe) maar daar ga ik nu niet over beginnen. Geen zin in.

Ik wil het eerder nog even hebben over de impact van de nieuwe stappen in het beter maken van mezelf. Ik ben dus zoals een flinke patiënte het behoort, naar het ziekenhuis geweest nadat ik daar een afspraak of 3 had gemaakt eerst. Wel niet allemaal op dezelfde dag want dat had net iets té perfect geweest natuurlijk. Woensdag moest ik naar neurologie. Daar hebben ze mijn spieren in mijn arm getest. Nu weet ik ineens waarom ik vroeger nooit aan den elentrieken draad rond de weien mocht komen. Djeezes dat doet raar (en dan rammen ze bij zo'n onderzoek véél minder door je lichaam dan zo'n draad hé). Maar soit, resultaat was dat mijn rechterarm een beetje meer kapot is dan mijn linkerarm maar in beide heb ik dus carpaal tunnelsyndroom. Vermoedelijk in mijn enkels ook want blijkbaar kan je dat daar ook krijgen maar daar kunnen ze niks aan doen - lymfoedeem laat het niet toe om daar vanalles te doen. De slapende voeten zullen we dus er bij moeten nemen. Maar mijn polsen. Rechts was veel slechter dan links maar toch maar infiltraties in beide polsen. Ik ben al geen fan van spuiten en naalden dus bah, viel dat even dik tegen. Het is het proberen waard maar waarschijnlijk gaat het niks doen want ik zou het al jaren hebben (ik doe me nooit meer gezonder voor dan dat ik me werkelijk voel).

Operatie misschien maar eerst MRI en dan bijna 2,5 maand later opvolgafspraak bij de neuroloog. Ben benieuwd.

Morgen moet ik een TBC test laten doen. Donderdag spannendste dag want dan gaan ze een echo van mijn hals maken om te zien wat dat gezwel daar is. Wat ik wel al weet is dat het drukt op mijn luchtpijp als ik op mijn rechterkant lig. Ach ja, ik lig toch liever op mijn linkerkant dus komt dat even goed uit. Donderdag dus meer nieuws.

Keep you posted maar voor nu, op naar het zalige dromenland...Ik wens jullie allemaal een zalige nacht en lieve mensen, keep it safe and healthy.

Love you all.